Неяк выкупіла пуцевадзіцель па Беларусі славутай фірмы Bradt, выдадзены ў Маскве. Ягоны аўтар – ангелец, мяркуючы па ўсім, добры чалавек, які шмат сюды прыязджаў з дабрачыннай дапамогай, шчыра любіць беларусаў і спрабуе іх зразумець. Але, вядома, распавесці можа толькі пра тое, што бачыў і як на свой ангельскі манер зразумеў.

Яшчэ адна фішка – што тэкст перакладзены з ангельскай на расейскую ў Расіі, людзямі, якія тутэйшых рэаліяў не ведаюць. У выніку атрымалася надзвычай захапляльнае чытво.

Напачатку даведваемся, што нацыянальная наша кветка – лён, нацыянальная птушка – чорны бусел, жывёла – зубр, а нацыянальны спорт – хакей на лёдзе. Сярод святаў значыцца “Радауниста” – дзень памяці продкаў.

«Белорусы близки к своей земле, у них сильная связь с природой и временами года. Весну, лето и осень они проводят, обрабатывая землю и готовясь к долгой мрачной зиме… Концепция расширенной семьи в Беларуси живет и процветает. Каждый раз, когда я сажусь за стол вместе со своей белорусской семьей, глава дома берет кусок хлеба, закрывает глаза, подносит ломоть к лицу, глубоко вдыхает, серьезно смотрит мне в глаза и кивает с понимающей улыбкой».

Вядома, усё, што госць бачыць у экзатычнай краіне, ён прымае за традыцыю. Чаму пацверджанне асобны раздзельчык, які называецца «Ритуальное унижение: бабушка». Аўтар распавядае, як падчас нейкага застолля яму кінула бязмоўны выклік вясковая бабулька, хто каго перап’е. “Бабушка встретила мой призыв “пить до дна” абсолютно равнодушным и бесстрастным взглядом. Она прекрасно выбрала момент: выжав из драматичности ситуации все внимание, она поднесла стакан к губам и медленно, но непрерывно выпила его до дна, точным жестом поставила на стол и снова взглянула на меня с безразличием, на этот раз граничащим с презрением. Я должен был увидеть признаки опасности и пристыженно отступить. Но я настаивал. И пока моя глупая бравада доводила меня до беды, она сохраняла твердость движений, ясность зрения и явно была намерена одержать победу”. Карацей, наша бабулька ангельца перапіла.

У раздзеле пра нацыянальную літаратуру з’явіліся «Элоиза Паскевич», «Михас Харот», «Михась Линков» и «Павлик Трус». У Мінску з’явіўся «Пригород Третьяковское» — Траецкае прадмесце, наколькі я зразумела.

У раздзеле пра нацыянальную літаратуру з’явіліся «Элоиза Паскевич», «Михас Харот», «Михась Линков» и «Павлик Трус». У Мінску з’явіўся «Пригород Третьяковское» — Траецкае прадмесце, наколькі я зразумела.

“Музыкальная история Беларуси представляет собой смесь художников и стилей». Не, проста віват расейскім перакладчыкам… Што з сябе ўяўляе беларуская народная музыка? “постоянными темами, повторяющимися на протяжении столетий, были приключения династических семей, а также воспевание крестьянской жизни из одного времени года в другое”. Пра дынастыі – у мяне падазрэнне, што аўтару далі паслухаць “Старога Ольсу” са спевамі пра Радзівілаў. 

Аўтар адзначае, як прыемную з’яву, аблегчаны дрэс-код у тэатрах, але і тое, што падчас спектакляў звіняць мабільнікі, а нехта яшчэ і адказвае на званкі.

Наконт Вялікадня ў ангельскага госця засталіся “водочные воспомінанія”: «К сожалению, на столе была не только еда», карацей, зноў небараку напаілі самагонам.

Зімы на Беларусі не надта страшныя: “Большую часть времени температура колеблется около -7, и регулярно и часто идет снег. В это время большинство людей стараются не выходить из дома без необходимости и покидают его только ради работы или учебы».

Наконт Вялікадня ў ангельскага госця засталіся “водочные воспомінанія”: «К сожалению, на столе была не только еда», карацей, зноў небараку напаілі самагонам.

Рабіць прышчэпкі тым, хто едзе на Беларусь, рэкамендуецца ад гепатытаў А і Б, шаленства, тыфу, слупняка, дыфтэрыі і паліямеліту, трэба браць з сабой сухое малако для кавы і туалетную паперу. Яшчэ — не варта дражніць мясцовых жыхароў сваймі буйнымі купюрамі, пра якія яны могуць толькі марыць.

Наконт адзежы аўтар адзначае, што ўсе так імкнуцца паспяваць за модай, што ў мужчын гэта ператвараецца ў дэманстрацыю іміджа “мача”, а жанчыны падкрэсліваюць свае фізічныя вартасці так адкрыта, як на Захадзе лічыцца непрыстойным.

Наконт адзежы аўтар адзначае, што ўсе так імкнуцца паспяваць за модай, што ў мужчын гэта ператвараецца ў дэманстрацыю іміджа “мача”, а жанчыны падкрэсліваюць свае фізічныя вартасці так адкрыта, як на Захадзе лічыцца непрыстойным.

Ёсць і пра рэстарацыі. «Если вы ужинаете с белорусами, которые делают заказ за вас, будьте готовы к тому, что процесс будет занимать невыносимо много времени. Официантку подзовут к столу пренебрежительным щелчком пальцев и восклицанием: «Девушка!» и станут допрашивать о качестве тех или иных блюд, о входящих в них ингридиентах, о методах приготовления и подачи. В лучшем случае на вопросы отвечают равнодушным и незаинтересованным видом, а чаще – хмурой гримасой».

Уражваюць драматычныя расповеды, як аўтар праходзіў беларускую мытню, едзіў на таксі і сутыкаўся з гатэльнымі самадайкамі. Асобны раздзел прысвечаны беларускай бюракратыі. Карацей, усё працытаваць немагчыма…

Экзотыка, карацей.