Для мяне ўсё больш відавочным ёсць тое, што “балцкі” і “літвінскі” дыскурс у нас усё далей заходзіць у тупік.

Яго найбольш растыражываныя адмены фактычна ператварыліся ў хімеры: антылітоўскі літвінізм і рускамоўны антырускі нацыяналізм.

Пачынае з’яўляцца сумнеўны калябалцкі эзатэрызм, якога, дарэчы, у Літве багата. Адэпты ўсяго гэтага трызняць беларускімі танкамі ў Вільні, гістарычным рэваншызмам, працістаўляюць “заходніх” балтаў-беларусаў “усходнім” – літоўцам, выводзяць літву з люцічаў і г.д. Гэтая лухта настолькі затлумлівае галовы, што ажно самому хочацца трымацца ад ўсяго гэтага падалей. Прычым гэта вельмі далёка ад таго, што закладалася “бацькамі-заснавальнікамі”. Той жа Уладзімір Тапароў, яки казаў пра балтыйскі пласт рускай гісторыі, вельмі тонка адчуваў дыялектыку ды ўзаемапрынікненне балцкага і славянскага, літвы і русі ды не займаўся недарэчнымі процістаўленнямі. Хаця, трэба чакаць, што з часам тая маса лухты сама сыйдзе ў нябыт, як было ў нас з дылетанцкім “фіна-вугрызмам” Ласкова у пачатку 90-х.