Варта адмыслова падкрэсліць, што міжнароднае назіранне з усяе моцы імкнулася заплюшчыць вочы на той просты факт, што Лукашэнка знаходзіцца ва ўладзе з 1994 года. Гэта незаконна. І немагчыма ўгаварыць чалавека, які знаходзіцца ва ўладзе незаконна, паступаць законна.

На думку кіраўніка місіі АБСЕ Х. Арэндта, прэзідэнцкія выбары ў Беларусі могуць быць ацэненыя лепш, чым папярэднія. Што тут сказаць? Да свайго, скажам, 7-га тэрміну Аляксандр Лукашэнка зможа даваць майстар-клас для еўрапейскіх лідэраў. Ну, вы ведаеце гэтую бздуру пра вопыт, трэнінгі і ўсякае такое.

Можна таксама сказаць, што вопыт нарастае ня толькі ў Лукашэнкі і яго Ярмошынай, але таксама ў прадстаўнікоў участковых камісіяў, электарату (які ў круты мароз дае сур’ёзную яўку) і нават у знешніх і ўнутраных назіральнікаў. Гэта такі свайго роду калектыўны трэнінг і калектыўны вопыт. Да якіх эфектамў такі досвед павінен, па логіцы рэчаў, прыводзіць?

Перш за ўсё трэба сказаць, што асабіста Лукашэнка і яго сілавыя структуры дастаткова сур’ёзна — па традыцыі — пастараліся, каб дабрадушнасць міжнародных назіральнікаў некалькі астудзіць. У прынцыпе было зразумела, што Плошчы ў стылі 2006 г. не атрымаецца хаця б па той прычыне, што на вуліцы халадней, чым той вясной. Але страх уладаў перад выступамі быў такі, што даў дастаткова матэрыялаў для мясцовых і замежных СМІ, інтэрнэт-выданняў і сацыяльных сетак. І ў канчатковым выніку — як ні імкнуліся прадстаўнікі міжнародных структур прадэманстраваць сваю лаяльнасць — давядзецца так ці інакш сфарміраваць адэкватную рэакцыю. У сапраўднай сітуацыі адэкватная рэакцыя — гэта ўстрыманне ад паўнавартаснага прызнання вынікаў выбараў. Гэта значыць я хачу сказаць, што прадстаўнікі міжнародных структураў будуць у прынцыпе ўстрымлівацца ад канчатковых ацэнак з нагоды выбараў. У іх час для чакання ёсць, бо гэта ж не ў іх адмоўнае сальда нарастае. І не ім штохвіліны трэба правяраць трываласць фатэлю, якое займаеш.

Варта адмыслова падкрэсліць, што міжнароднае назіранне з усяе моцы імкнулася заплюшчыць вочы на той просты факт, што Лукашэнка знаходзіцца ва ўладзе з 1994 года. Гэта незаконна. І немагчыма ўгаварыць чалавека, які знаходзіцца ва ўладзе незаконна, паступаць законна. Я проста хачу нагадаць аб тым, што на носе ўжо 2011 год, а Лукашэнка ўсё яшчэ пры ўладзе. Гэта ў прынцыпе няправільна і незаконна. А прайшлі выбары з большымі ці меншымі парушэннямі — гэтыя, наогул кажучы, не вельмі важна. Як я мяркую, у глыбіні душы прадстаўнікі міжнароднага назірання гэта разумеюць. І моцна задумваюцца аб «адэкватнай рэакцыі».

Нескладана выказаць здагадку, што гэтая рэакцыя ў канчатковым выніку будзе — ніякай. Ці амаль ніякай.

 

Усім трэба проста на нешта заплюшчыць вочы і пра штосці не ўспамінаць. Гэта такая свайго роду дыпламатычная ветлівасць. Гэтая ветлівасць у канчатковым выніку азначае непрызнанне або, дакладней, сказаць, няцвёрдае прызнанне вынікаў прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі. Гэта значыць для пэўнай упаўнаважанай асобы трэба гэтыя выбары прызнаць такім чынам, каб ніхто гэтага не заўважыў — ні калегі, ні сваякі, ні, крый Госпадзе, любімая жанчына.

Што павінны заўважыць інвестары? — вось пытанне, якое турбуе вельмі многіх грамадзянаў Беларусі, за выключэннем хіба што мянтоў, якія думаюць, што іх заробак наўпрост залежыць ад Парадку, які яны ствараюць, або з невычэрпнага Фонду Прэзідэнта, які яны ахоўваюць. І гэтае пытанне будзе мучыць беларускія ўлады ўсю першую палову 2011 года. І пасля будзе мучыць.

Нескладана выказаць здагадку, што Беларусь бліжэйшыя некалькі месяцаў будзе акружаная свайго роду коламустрымання — ўстрымання ад прызнання. А Лукашэнка адпаведна будзе выступаць у ролі часова в.а. прэзідэнта, капіталізацыя якога не будзе вельмі высокай. Асабліва калі выйдзе «Хросны бацька — 5». І нават калі не выйдзе. Інвестыцыі ў Беларусь не пабягуць з усіх ног, а поўнамаштабная лібералізацыі, аб якой мараць шматлікія эксперты, так і не пачнецца. Бо ў гэтым сутнасць нерэфармуемай сістэмы. Іншымі словамі, сутнасць у тым, што мясцовыя чыноўнікі не ў стане прадаць які-небудзь там нагузадзярыўчанскі завод лялек, паколькі яны — не рэфарматары, а закладнікі камандна-адміністрацыйнай сістэмы.

 

Рэфарматары — там, наверсе.

Рэфарматары наверсе ўжо прадалі некалькі банкаў і нават «Белтрансгаз», але праблема ў тым, што беларуская эканоміка складаецца ня толькі з буйных вытворчасцяў, але таксама з разнастайных заводаў па вытворчасці лялек. Ды і наогул — я з дазволу прапускаю цэлы пласт развагаў — няма ніякіх рэфарматараў наверсе, паколькі беларуская палітычная (і сацыяльна-эканамічная) сістэма ня здольная ні да якой унутранай эвалюцыі. Яна пазначыла свой патавы стан ўжо некалькі гадоў таму. Нарэшце, зразумейце інвестараў правільна: такім людзям, як Лукашэнка, страшна давяраць грошы. У такіх людзей, як Лукашэнка, заўсёды было дрэнна з падлікамі. І ўся гэтая падвойная бухгалтэрыя, з дазволу сказаць, палохае людзей. А  А.Р.ж так угаворвалі: ну дай ты нейкія разумныя працэнты, ну хоць крыху падобныя да праўды.

Наступную эвалюцыю сістэмы нескладана «прадказваць». Спачатку будзе рэакцыя — для нейтралізацыі вынікаў Плошчы, разнастайных негатыўных эфектаў і інш. Потым — лібералізацыя, дыялог з Захадам і іншая (будуць надзеі і на парламенцкія выбары, і зноў рушаць услед абяцанні, што «на гэты раз мы ўжо сапраўды …»). Потым зноў рэпрэсіі. Усё гэта — з памяншэннем амплітуды разгойдвання, і з пэўным паскарэннем.

 

Паколькі уладам трэба спяшацца, а для забеспячэння паўнавартаснай амплітуды няма рэсурсаў.

Што вышэйсказанае азначае? Калі за апошнія 10 гадоў не адбылося рэвалюцыі, то эвалюцыі, на якую многія (па абодва бакі барыкадаў) разлічваюць, не будзе дакладна. Беларусь — як дзяржава, як грамадства, як эканоміка і інш. — пачынае ўпэўнена прасоўвацца ў бок катастрофы. І хто будзе ставіць на катастрафічнае прадпрыемства?

 

nmnby.eu