Такім чынам, расейская «ракіроўка» паспяхова завяршылася: як і прадказвалася практычна ўсімі каментатарамі, па выніках выбараў у прэзідэнтам быў абвешчаны Уладзімір Пуцін.
Тым самым для яго настаў час дзеянняў, і, натуральна, вобраз гэтых дзеянняў на беларускім напрамку ўяўляе для нашай краіны павышаную цікавасць, асабліва ў святле нядаўняга абвастрэння становішча на беларуска-еўрапейскім фронце.

Ёсць падазрэнне, што гэты канфлікт зусім не выпадкова адбыўся напярэдадні завяршэння расейскай кампаніі. Да такой высновы падштурхоўвае поўнае падабенства «тутэйшых» поглядаў з поглядамі «новага старога» прэзідэнта Расеі на яе знешнепалітычную стратэгію. Напрыклад, у яго велізарным перадвыбарным артыкуле нельга знайсці ні адзінага добрага слова пра заходнія дэмакратыі, затое гучыць самы сапраўдны панегірык эканамічным і палітычным поспехам Кітая.

Такі расклад падштурхоўвае да здагадкі, што падобныя паводзіны беларускіх уладаў былі інспіраваныя Крамлём. Тым больш, што ў выгадзе распачатага дыпламатычнага скандалу для Расеі, сумневаў няма: Беларусь яшчэ больш аддаляецца ад цывілізаванага свету і, адпаведна, уцягваецца ў геапалітычную арбіту Масквы, што, па вялікім рахунку, і з’яўляецца галоўнай задачай апошняй на сучасным этапе. Бо менавіта для яе вырашэння і вылучаюцца ўсе грунтлоўныя датацыі, перш за ўсё, у выглядзе казачна нізкіх коштаў на энерганосьбіты.

Аднак, хутчэй за ўсё, тут усё ж мела месца мясцовая творчасць. На карысць гэтага пункту гледжання кажа, у прыватнасці, непрыхаванае раздражненне з нагоды пазіцыі Захаду, якое заўважалася ў адказах на пытанні журналістаў пасля “Менскай лыжні”.

Тое, што афіцыйны Менск мае вострую патрэбу ў расейскай палітычнай падтрымцы, цалкам відавочна. Пра гэта сведчыць зварот віцэ-прэм’ера Сяргея Румаса ў Еўразійскую эканамічную камісію з просьбай абараніць ад заходніх санкцыяў, не кажучы ўжо пра апублікаваную 24 лютага сумесную заяву Аляксандра Лукашэнкі і Дзмітрыя Мядзведзева аб недапушчальнасці эканамічнага ціску Захаду на Беларусь.

Разам з тым, наўрад ці можна адмаўляць, што адначасова беларускімі ўладамі была зробленая спроба скарыстацца спрыяльным момантам, каб умацаваць ці хаця б захаваць існуючы стан рэчаў, а пры ўдалым збегу акалічнасцяў – і ўцягнуць партнёра ў свае разборкі.

Натуральна, узнікае пытанне, як у святле ўсяго гэтага будзе цяпер паводзіць сябе Расея. На гэты конт існуюць розныя погляды. Так, шэраг аглядальнікаў сцвярджае, што Маскву зараз абсалютна не цікавіць беларускі рэжым, паколькі перад ёй стаяць зусім іншыя праблемы, галоўным чынам, праблемы легітымнасці. Таму, маўляў, Пуцін дапаможа прыбраць «апошняга дыктатара Еўропы», а ў абмен еўрапейцы закрыюць вочы на ​​расейскія выбары і расейскую ўнутрыпалітычную сітуацыю.

Сапраўды, у артыкуле, пра які ішла гаворка вышэй, нягледзячы на ​​яго аб’ёмы, ні разу не згадваліся ні беларуска-расейская саюзная дзяржава, ні нават Мытны саюз. Акрамя таго, пазней расейскі прэм’ер толькі ў самых агульных словах выказаў шкадаванне ў сувязі з санкцыямі ЕЗ супраць Беларусі, заявіўшы, што такія меры, як правіла, неэфектыўныя, і заклікаў «пазбягаць у міжнародных справах элементаў сілавога характару».

Аднак такога роду высновы ўяўляюцца памылковымі. Безумоўна, насуперак сваёй агрэсіўнай рыторыцы, Масква па цэлым шэрагу прычын зусім ня хоча пагаршаць фон і перспектывы сваіх узаемаадносінаў з Захадам, якія і без таго знаходзяцца зараз не ў самым лепшым стане. У той жа час у Крамлі выдатна разумеюць, што з-за Беларусі ні Брусэль, ні Вашынгтон на абвастрэнне канфрантацыі з Расеяй не пойдуць. Калі б у іх меліся такія намеры, то гэта здарылася б ужо даўно, так як перадумоваў да таго было больш чым дастаткова.

Таму нават дэкларатыўна асуджаць свайго саюзніка расейскім уладам няма ніякай патрэбы. Хутчэй, наадварот, да пары да часу аказанне яму пэўнай маральнай і матэрыяльнай падтрымкі будзе працягвацца. Але гэта будзе адбывацца паралельна з узмацненнем на яго ціску для дасягнення згаданых геапалітычных мэтаў. Цынічна, але па сутнасці дакладна вызначыў такі падыход маскоўскі палітолаг А. Суздальцаў: «Калі А.Лукашэнка разлічвае «забегчы на ​​хвілінку», «хапнуць» грошы, нафту, газ і тут жа «саскочыць», то ён памыляецца. Не для таго прываджвалі і падкормлівалі».

Пацверджаннем такой пазіцыі стала паведамленне «Коммерсанта» аб тым, што ва ўрадзе РФ вельмі разлічваюць, што «крызіс у адносінах з ЕЗ узмоцніць залежнасць Менска ад Масквы і паскорыць пераход да расейскіх структураў ключавых актываў беларускай эканомікі». Пры гэтым адзначаецца, што «беларускія партнёры дэманструюць пазітыўны настрой».

Акрамя таго, да скарачэння датацыяў Пуціна будуць падштурхоўваць чыста эканамічныя меркаванні. Па падліках экспертаў, для выканання ўсіх яго перадвыбарных абяцанняў спатрэбіцца 9,9 трыльёна расейскіх рублёў. Да іх варта дадаць анансаваныя выдаткі на абаронную праграму ў памеры яшчэ 23 трыльёнаў. У цяперашніх умовах адсутнасці «ўсенароднага адабрамсу» хоць бы некаторую частку абяцанняў пажадана выконваць, але грошай на гэта ў казне відавочна ня хопіць. Таму ня выключана, што Маскве давядзецца пераглядаць асобныя фінансавыя пункты саюзных пагадненняў.

Мяркуючы па ўсім, працэс ужо пайшоў. У якасці аднаго з рычагоў Расеяй выкарыстоўваецца вострая патрэба рэжыму ў сродках. Нядаўна з’явілася паведамленне, што Беларусь не атрымала ў тэрмін трэці транш крэдыту Антыкрызіснага фонду ЕўрАзЭС на 440 млн. даляраў, паколькі той патрабуе ад Менска правядзення жорсткай грашова-крэдытнай палітыкі.

Больш за тое, складваецца ўражанне, што ціск ужо пачынае дзейнічаць. На днях спікер Савета Рэспублікі публічна заклікаў да пераходу на расейскі рубель. Улічваючы, што зусім нядаўна на самым высокім узроўні было заяўлена пра негатоўнасць Беларусі да такога радыкальнага кроку, а аўтар закліку ў выказванні нязгоды з вышэйшай уладай ні разу заўважаны ня быў, можна меркаваць, што адпаведная апрацоўка грамадскай думкі пачалася.

Такім чынам, эканамічнае падпарадкаванне Маскве абрана беларускім кіраўніцтвам як меншае зло ў параўнанні з цалкам верагодным калапсам эканомікі. Вось толькі незразумела, ці было прынята пад увагу, што, нягледзячы на ​​рэгулярна агучваемыя заявы аб дружбе і братэрстве, такі варыянт практычна непазбежна будзе весці да ўсё больш значных абмежаванняў палітычнай улады. Рана ці позна гэта немінуча пацягне за сабой незадаволенасць, аж да чарговых заяваў аб «разводзе і дзявочым прозвішчы».

Аднак значна больш падобна на тое, што Беларусь будзе з часам інкарпараваная ў краіну, пра якую зусім не радыкальна настроены яе грамадзянін, кінарэжысёр Андрон Канчалоўскі, напісаў эсэ «Чаму мне сорамна за сваю Радзіму», якое настойліва рэкамендуецца прачытаць кожнаму тутэйшаму шчыраму прыхільніку беларуска-расейскай інтэграцыі.