Дзень
залаты, як мёд пчаліны.

Дзень
залаты, як мёд пчаліны.
Яму б –
васковая вуза
палёў асеньніх, дзераза
дарог і вогнішчы асінаў,
а не муры,
граніт сівы,
што сочаць ночна і надзенна
два львы на цокалях каменных,
ізь німбам грыў ля галавы.
Ім прыкра… горка… Лапай шэрай
сьляпыя вочы не накрыць,
ня рынуць глыбаю згары
на мора каркаў,
каб стамерна
сплаціць бяздумнай грамадзе,
што пнецца,
топчацца па пятах –
вось-вось сьляпыя кацяняты –
за ўсё –
за гон, за гуд, за дзень…
Мінаюць вёсны… Сушыць сьпека
бэтонны горад, ажно дно
відаць… Ураз кульгае зноў
аднекуль восень злым калекам…
Ледзь сьвет канчае асянець –
зіма,
і ў каменныя шыі
вянкі ўгрызаюцца важкія,
як зь церняў, ведамы, вянец…
Ільвы ж –
на варце: мур за імі –
вулей, дзе людскіх думак мёд
зьбірае сьвет па годзе год,
аж сам ізь імі не загіне.
Няхай! Каменьню – што па ім?
Парой,
як рупны бацька сына,
злупцуе дождж рудыя сьпіны,
пакінуць галубы ўспамін,
парой
нялетняя дурніца
падыдзе з кніжкай пад руку
і ў пысу пусьціць дыму скрут
цару зьвяроў… I трэ карыцца…
Парой…
Ды ўсё ж бывае й ноч.
Не, не такая, як на сьвеце,
зь мігценьнем зор, ізь цёмным вецьцем,
ізь цішай…
але ўсё-ткі ноч.
Ільвы адны… Сьцяж камяніцаў,
як рэбры скал… Зубоў ашчыр
шырэй… дзічэй… У цемры – жыр,
мчыць лёгкі статак навальніцай!
I прорвы ляпаў ловяць дых
зямлі сухое і гарачай,
сьціскае цягліцы удача,
яны ня ў месьце –
ля вады!
Адлі сьцюдзёны камень грываў
у пальцах ветру не шасьціць,
ня пахне тропамі ў трысьці,
трапёткай, цёплаю спажывай.
Няма
ні лётных антылоп,
ні скал, апырсканых крывёю.
Над мескай пожняю сівою
цягае восень сонца сноп…

 

vidymus.livejournal.com