Верш

 

 

Прыйдзе дзень, і юны бог стане чалавекам.
Без болю, з мёртвай усмешкаю чалавека,
які зразумеў. І далёкае сонца мінае,
фарбуючы чырванню пляжы. Прыйдзе дзень, калі бог
не згадае, дзе былі ранейшыя пляжы.

 

Прачынаешся аднойчы раніцай, а лета памерла,
хоць у вачах, як і ўчора, яшчэ хвалююцца
бліскавіцы, і чуваць грукат сонца,
што стала крывёй. Свет змяніў колер.
Гара не дакранаецца болей да неба; аблокі
не збіраюцца болей у купы як плады; у вадзе
не відаць болей галькі. Цела задумлівага
чалавека схіляецца там, дзе дыхаў бог.

 

Скончылася спякота і пахі зямлі,
і вольная дарога, расквечаная людзьмі,
што не ведалі смерці. Летам не паміраюць.
Калі нехта знікаў, заставаўся юны бог,
які жыў за ўсіх і не ведаў смерці.
Смутак над ім быў ценем воблака.
Крок яго здзіўляў зямлю.

 

Цяпер стома
бязлітасна абцяжарвае ўсе часткі цела
чалавека: спакойная стома світанку,
што пачынае даждлівы дзень. Цёмныя пляжы
забыліся юнака, якому некалі было дастаткова
глядзець на іх. І мора паветра не ажывае
ад яго дыхання. Выгінаюцца скароныя вусны
чалавека, усміхаючыся твару зямлі.

 

                          Пераклад з італьянскай мовы Аксаны Данільчык

Mito

Verrà il giorno che il giovane dio sarà un uomo,

senza pena, col morto sorriso dell’uomo

che ha compreso. Anche il sole trascorre remoto

arrossando le spiagge. Verrà il giorno che il dio

non saprà più dov’erano le spiagge d’un tempo.

 

Ci si sveglia un mattino che è morta l’estate,

e negli occhi tumultuano ancora splendori

come ieri, e all’orecchio i fragori del sole

fatto sangue. È mutato il colore del mondo.

La montagna non tocca piú il cielo; le nubi

non s’ammassano piú come frutti; nell’acqua

non traspare più un ciottolo. Il corpo di un uomo

pensieroso si piega, dove un dio respirava.

 

Il gran sole è finito, e l’odore di terra,

e la libera strada, colorata di gente

che ignorava la morte. Non si muore d’estate.

Se qualcuno spariva, c’era il giovane dio

che viveva per tutti e ignorava la morte.

Su di lui la tristezza era un’ombra di nube.

Il suo passo stupiva la terra.

 

Ora pesa

la stanchezza su tutte le membra dell’uomo,

senza pena, la calma stanchezza dell’alba

che apre un giorno di pioggia. Le spiagge oscurate

non conoscono il giovane, che un tempo bastava

le guardasse. Né il mare dell’aria rivive

al respiro. Si piegano le labbra dell’uomo

rassegnate, a sorridere davanti alla terra.

 

danilchyk.livejournal.com