Poesia italiana / італьянская паэзія

 

 

 

Туман па колкіх пагорках

халоднай смугой цярушыць,

і пад містралем скрушна

пеннае мора шуміць;

 

а па завулках прадмесця

ад выспявання вінаў

водар віруе бурлівы,

сэрца й душу весяліць.

 

Дровы палаюць, ледзь чутна

пожаг шыпіць духмяны:

з ціхім свістам на ганак

лоўчы ідзе сузіраць,

 

як сярод медных хмараў

птушкі чорнай гурмою

быццам думкі-ізгоі

ў вечар зорны ляцяць.

 

1883

 

 


 

San Martino

 

Giosuè Carducci

 

La nebbia agli irti colli
Piovigginando sale,
E sotto il maestrale
urla e biancheggia il mare;
Ma per le vie del borgo
Dal ribollir dè tini
Va l’aspro odor de i vini
L’anime a rallegrar.
Gira sù ceppi accesi
Lo spiedo scoppiettando:
Sta il cacciator fischiando
Su l’uscio a rimirar
Tra le rossastre nubi
Stormi d’uccelli neri,
Com’esuli pensieri,
Nel vespero migrar.

 

 

Пераклад з італьянскай мовы А.Данільчык

 

 


 

 

Джозуэ Кардучы (1835-1907) – лаурэат Нобелеўскай прэміі (1906)

 

 

danilchyk.livejournal.com